Wij Emigreren
Morgen om 21:30

UPDATE: Familie van Hattem

|

Eigenlijk mogen wij helemaal niet klagen hoe de emigratie is verlopen. Sinds dat we half februari de beslissing hebben genomen, is het heel snel gegaan.

Omdat we per 1 mei het contract moesten tekenen moest alles ook vlug gaan. En wonder boven wonder is alles ook zo gelopen.
Wel hebben we de hulp ingeschakeld van een emigratiecoach om het zo te zeggen. Zij is gespecialiseerd in emigreren naar de Costa Blanca. Zij is overal achteraan gegaan waar wij eigenlijk niet veel tijd voor hadden,
omdat we nog fulltime werkten tot een dag voor vertrek, zoals de scholen van de kinderen, het huurhuis, de recidencia. Hiermee viel een last van onze schouders. 

Ons koophuis in Nederland was binnen een week verkocht tijdens een tripje naar Spanje. Dus niets stond ons meer in de weg om aan dit avontuur te beginnen.

Een lang gekoesterde droom kwam dan toch echt uit.

Nu is het begin november en mogen we alweer bijna een half jaar dit ons thuis noemen.
De kinderen gaan sinds half september iedere dag naar school. Menno tot 12.00u en Thomas tot 14.00u. Menno heeft nog altijd moeite met afscheid nemen. Maar dat geldt bijna voor iedereen die hij moet uitzwaaien.
Hij is aanhankelijk maar aan de andere kant ondernemend genoeg. Hij praat nog altijd weinig, maar dan inmiddels wel in 3 talen. Nederlands; dat worden al korte `zinnetjes` zoals hier blijven, naar beneden, keuken toe, naar de zaak,
Engels; thank you, please, here you go ambulance en applejuice en natuurlijk Spaans; agua en uvas.

Thomas daarentegen kletst inmiddels alleen maar Engels op school. Spaans begrijpt hij steeds beter, maar aangezien iedereen het leuk vindt om hem in het Engels te helpen, is de haast niet zo groot kennelijk.
Als ik met hem oefen gaat het hem heel goed af met woordjes. Maar het lastige is dat hij op school enkel Valenciaans leert tot hij met 6 jaar leerplichtig is. En dat Valenciaans is te vergelijken met Catalaans, maar is totaal niet Spaans. Dus dat is best lastig.

Marco en ik gaan iedere dinsdagochtend naar een groepsles met z'n 5en om Spaans te leren en te oefenen. Voor Marco is het echt bij 0 beginnen en voor mij is om alles weer even op te krikken.
Ik heb in Nederland wel een paar cursussen Spaans gehad, dus daar zit nog een goede basis. Op dinsdagmiddag ga ik naar de universiteit van La Nucia die voor alle buitenlanders gratis cursus Spaans aanbiedt.
Niveau 1 zat al vol voor Marco, vandaar de privéles, maar ik doe niveau 2, wat al best pittig genoeg is voor mij. Daar leer ik ook weer andere mensen kennen waardoor ons kringetje hier steeds groter wordt.

Het is wel zo dat we ons nog dagelijks verbazen hoe klein de wereld is en steeds kleiner wordt, lijkt het wel.
Zoals gisteren, toen er een wandelclub het restaurant voorbij liep met een aantal wandelaars die uit Vlaardingen kwamen! Ze wisten ook al te vertellen dat we op tv zullen komen. Een goed teken, er wordt dus over gesproken!
Er is hier veel Nederlands en er zijn veel Nederlanders. Meer dan we hadden verwacht. Van Nederlandse clubs tot supermarkten, van bloemenwinkels tot restaurants. Maar ook erg gezellig en natuurlijk ook bij tijd en wijlen zeer makkelijk!
Nederlandstalige medewerkers bij de bank of op een verzekeringskantoor, boekhouders en autodealers. Al willen de Spaanse inwoners ons ook met alles helpen. En lang leve vertalen op de telefoon!

Het restaurant loopt steeds beter. Vanaf het begin weten mensen ons te vinden en dat worden er steeds meer. Voor een startende onderneming mogen we tot op heden niet klagen, maar er moeten in de toekomst wel meer gasten bij komen.
Vele gasten komen vaker dan eens, dus dat moet betekenen dat we het wel goed doen. En dat is na te lezen op Tripadvisor en Google. Wij zijn blij met alle recensies!

We zijn nog steeds zoekende met de openingstijden. We hebben al gemerkt dat met ieder seizoen maar ook in sommige maanden het publiek verandert in etenstijd.
Momenteel wordt het erg fris zodra de zon onder gaat en dat is hier al vroeg, zeker nu met de wintertijd. Lunchen op het terras is dus momenteel nog heel aangenaam met temperaturen rond de 23 tot 26 graden.
’s Avonds dineert iedereen lekker binnen in het gezellige restaurant. Een enkeling blijft stug buiten zitten maar dan wel onder het genot van een dekentje over de benen!

We hebben zeker onze draai gevonden. Heimwee is nog niet bij iemand opgeborreld.

Mede omdat we dagelijks aan het werk zijn, kinderen naar school moeten brengen, boodschappen voor thuis en de zaak doen, Spaanse les etc. Niets is hier op loopafstand, dus je bent heel de dag in de weer en onder de mensen. Nederland missen we niet, maar wel dat we niet even bij vrienden en familie op de koffie kunnen. Maar er staan er al veel op de planning die dat bij ons komen doen. En er hebben er al velen de moeite gedaan ons al op te zoeken! En lang leve de mobiele telefoon met videobellen natuurlijk.

Nog iedere dag genieten we van het uitzicht op de bergen en de zee als we de jongens naar school brengen of naar de zaak gaan.

 

Onze Spaanse droom is uitgekomen.

Evelyne, Marco, Thomas en Menno