Wij Emigreren
Morgen om 21:30

UPDATE: Familie Polderman

|

Ondertussen is het half november en begint ook hier de winter zachtjesaan.
Sinds een week hebben we dagelijks de houtkachel aan. Ja, zo gaat het hier nog, wil je het warm hebben, dan moet je daar eigenhandig voor werken.

Als we terugkijken op het afgelopen jaar en vooruitkijken, en dan op dit moment moeten zeggen of onze beslissing geslaagd is of niet, dan kunnen zowel Jacky als ik en de kinderen volmondig zeggen dat het zeker geslaagd is.

Voor de kinderen, met name voor Timmo , was het in het begin zeker wennen en als het aan hem lag, was hij liever in Nederland gebleven. Hij had vooral last van het afscheid van opa. Ook zijn hobby met de vogels kon en kan hij hier moeilijker met gelijkgestemden delen.

Nu, bijna een jaar later, zien wij een gelukkige jongen die van heel vaak chagrijnig zijn, nu heel blij door de kamer loopt en het voor een puber best naar zijn zin heeft.
We hebben meerdere gesprekken met hem gehad en hij beaamt dat hij eerst dacht dat het nooit goed zou komen en dat, als hij oud genoeg was, snel weer terug naar Nederland zou gaan.
Nu bekijkt hij het anders en ziet zichzelf zelfs verder gaan; de wereld verkennen. Want, zo zegt hij, het is helemaal niet zo eng en met de technologie van tegenwoordig kun je altijd in contact staan met elkaar en ga je zo weer naar elkaar toe. Die zinnen doen ons als ouders ontzettend goed en maken ons trots.

Dit is 1 van de bijwerkingen van de emigratie waar we op gehoopt hadden, dat onze kinderen meer wereldwijs zouden worden en beseffen dat je voor een groot deel je eigen leven kan bepalen en dat alles mogelijk is. Als je maar wilt en ervoor gaat.

Dat het met Timmo zo goed gaat nu komt voor een groot deel door school hier. Dat is uiteraard het laatste wat wij verwacht hadden, aangezien het in Nederland en België altijd zo slecht ging op school.
We denken dat het vooral komt door de mentaliteit hier, zowel van de leraren als van de medeleerlingen. Voor zover wij het ondervonden hebben heeft iedereen respect voor elkaar en laat
vooral iedereen elkaar in zijn waarde. Dat voelen wij en dat voelen de kinderen ook. Eerlijkheid is nog een heel belangrijk aspect. Als je niet mee wil doen met de wiskundeles, is dat prima. Er wordt niet boos gereageerd, geen druk of manipulatie uitgevoerd. Jouw keuze wordt op dat moment gerespecteerd, de gevolgen worden uitgelegd en als je vervolgens slechte cijfers haalt, kun je alleen jezelf de schuld geven. Je eigenwaarde wordt intact gelaten.

Met Amy gaat het ook goed, zij zit hier prima op haar plek, middenin de natuur. Ze heeft kunstlessen gevolgd bij een Nederlandse kunstenares en zit nu op pianoles bij een Engelse dame. Dat gaat ook boven verwachting goed, ze spreekt vlot Engels en vindt de lessen geweldig.
Frans gaat moeizaam mede omdat ze niet veel Franse mensen spreekt, maar we oefenen elke dag en hebben geen haast.

Taisha had een iets moeilijkere start op school. Ze sprak natuurlijk nog geen woord Frans en nu nog steeds beperkt, dat maakt het een stuk moeilijker. De school heeft ook niet genoeg middelen om ze snel Frans te leren, dus alles gaat wat trager, maar we hebben wederom de tijd.
Ze heeft gelukkig genoeg vriendinnen en dit weekend komt er alweer een vriendin slapen en dat is voor een sociaal beest als Taisha het allerbelangrijkst.

Wat staat er voor ons nog te gebeuren?
Proberen rustig aan te doen. Daarvoor kwamen we naar hier, maar daar is nog niets van terecht gekomen. Het zal dan toch wel in ons zitten om altijd bezig te zijn.... Een uurtje zitten met een boek en daar gaan we weer. Altijd komt er wel een nieuw project op de proppen en daar hebben we dan ook weer volle zin in, dus dan gaan we er maar vanuit dat het oké is zo.
We zitten hier echt op onze plek, het voelt als thuis, meer dan dat het ooit ergens anders gevoeld heeft. Het voelt als landen, thuiskomen. Een heel apart gevoel in een totaal ander land,
maar dat is wat het is. In ieder geval voor mij. Jacky is hier ook supergelukkig, maar hij geeft toe dat
hij overal wel zijn plekje zou kunnen vinden, ook in Nederland of waar dan ook. Hij vindt het project van de ‘gite’ leuk, maar worstelt met planning en twijfelt snel.
Hij geeft toe dat het werken voor een baas, of ingehuurd worden, vaak voldoening geeft. Dat je het gevoel krijgt dat je ergens goed in bent. Elke dag helemaal alleen klussen is moeilijk. Op het moment is hij mee ‘lodgetenten’ gaan opbouwen en afbreken met Greencamp en dat vindt hij
geweldig. Wellicht als hier de projectjes afgerond zijn, kan hij vaker mee op pad, wie weet.....

We zullen zien wat de toekomst voor ons in petto heeft, we hadden überhaupt nooit gedacht te staan waar we nu staan. De trimsalon loopt lekker en eigenlijk zou ik graag wat reclame gaan maken op markten enzovoort, maar daar heb ik nu nog geen tijd voor. Elke keer als ik denk, nu valt het een beetje stil, ik moet wat gaan doen, bellen er weer een tiental klanten en sta ik weer vol.
De markten met de muffins blijven we ook doen, als Timmo het ooit beu is, zet ik het voort, zo leuk vind ik het.

Timmo gaat trouwens aanstaande weekend zijn brommerrijbewijs halen, daar kijkt hij enorm naar uit.
Jacky en Bram zijn lekker op het dak aan het klussen en ondertussen de laatste
zonnestraaltjes aan het pakken. Amy is op een uitje voor het thuisonderwijs.

Groetjes van de hele familie en wie weet tot ziens.