Mag ik jullie oma zijn?
'Als ik mensen zie met kleinkinderen, word ik best een beetje jaloers'

'Als ik mensen zie met kleinkinderen, word ik best een beetje jaloers'

|

Dymphi (67) – Venray: ‘’Mijn dochters hebben allebei een kind, maar door de afstand zie ik ze heel erg weinig. Daardoor voel ik mij echt een bezoek-oma, niet een oma-oma. Dat gemis zorgt er bij mij voor dat het soms voelt alsof ik niet echt van betekenis ben. Maar dat wil ik wel heel graag zijn. Het is niet dat ik boos ben daarop hoor; ik begrijp de situatie. Vroeger was ik ook zo en ik wil mensen niet claimen. Maar ondanks dat ik het begrijp, vind ik het wel heel erg jammer.

Wat ik mis zijn echt de kleine dingen. Het lijkt mij zo mooi als een kindje mij een tekening komt laten zien, dat ik groei van een kind van dichtbij mee maak, de dagelijkse verhalen van school te horen krijg.. Daarom zoek ik ook echt kleinkinderen in de buurt waar ik oma van zou kunnen zijn. Soms zie ik als ik mijn hond uitlaat kinderen met een opa of oma, en dan word ik wel een beetje jaloers. Dat zou ik ook zo graag willen.

Oma zijn is heel anders dan moeder zijn, kan ik mij zo voorstellen. Als ouder heb je verantwoordelijkheid. Als oma sta je toch meer aan de zijlijn, kan je kleine dingen opvullen die ouders hun kind, om wat voor reden dan ook, niet kunnen geven. Daarom vind ik het ook lastig om te zeggen wat ik aan kleinkind zou kunnen geven. Ik zou hen willen geven wat zij missen, wat dat ook zou mogen zijn. Ik denk dat daar de mooiste dingen uit kunnen groeien.’’

Tags: