Waar is de Mol?: Yolanthe Sneijder-Cabau

Er is me al eerder gevraagd om met Johnny op reis te gaan voor ‘Waar is De Mol?’. En ondanks dat ik zijn programma ontzettend leuk en mooi vind, wees ik de aanvraag ieder seizoen toch af. Niet dat ik niet mee wilde, maar het was een bepaalde angst die me bekroop bij het idee om mee te gaan. In zijn programma wordt er toch van je verwacht een week lang over jezelf, je verleden, je familie, je verdriet en je geluk te praten. Nu ben ik eigenlijk best een open boek – heb altijd iedereen te woorden gestaan en alle vragen altijd beantwoord- maar sinds mijn vader is overleden, zijn er vele nare verhalen verschenen over mijn verleden. Dat doet pijn, maar ik vind het bovenal vervelend dat het mijn familie zo erg raakt. Daarom heb ik de afgelopen jaren mijn familie geprobeerd te beschermen door ons verleden mooier te laten lijken dan dat het in sommige gevallen was.

Na wederom een pijnlijk verhaal over mij en mijn jeugd in de media had ik een emotioneel gesprek met mijn man Wesley. Hij zei mij dat het misschien beter is om één keer het echte verhaal te vertellen, ondanks de schaamte die ik daarover voel. Hij vindt het verdrietig dat ik mij al jaren verberg voor gebeurtenissen die ik, noch mijn zussen en broers hadden kunnen voorkomen. En dat het ons misschien juist wel rust zou geven om één keer open en eerlijk te zijn over een moeilijk en verdrietig verleden, dat aan de andere kant zoveel mooie en intense herinneringen heeft gekend. Ik was het uiteindelijk met hem eens en dus besloot ik dit jaar met Johnny op pad te gaan ondanks dat ik het best eng vond om te doen.

Toen kwam natuurlijk de vraag: “Met welke plaats of land heb je een emotionele band of zou je echt nog graag een keer heen willen?". Eerst dacht ik aan een land in Azië omdat ik daar geregeld kom in verband met mijn stichting ‘Stop Kindermisbruik’. Maar in diezelfde periode maakten we voor mijn eigen programma ‘Yolanthe op 3’ een special over landen als India en Thailand waar kinderen vaak in schrijnende omstandigheden leven en werken. Dus die optie viel af. Ik keek verder naar landen waar ik een band mee heb en kwam uit op Italië en Spanje. Italië omdat ik daar woon en ben getrouwd en Spanje vanwege mijn Spaanse achtergrond. De keuze ging uit naar Spanje en dan het eilandje waar ik geboren ben: Ibiza. Voor velen het eiland van de sex, drugs en rock ’n roll, voor mij het eiland van heftige, pijnlijke maar zeker ook mooie herinneringen. En daarom misschien juist dé plek om voor één keer een open gesprek over mijn leven te voeren.

Ondanks mijn angst om te spreken over mijn verleden en het weer oprakelen van moeilijke tijden heb ik zo'n ontzettend mooie week gehad. Op de momenten dat ik verdrietig was, werd ik gesteund door Johnny en zijn team (een klein team, maar super lief en intens). De momenten dat we lachten en gek deden, waren oprecht en heerlijk! Het was een totaal andere beleving dan dat ik normaliter op het eiland beleef; een combinatie van vrijheid, verdriet, loslaten, bang durven zijn en tegelijkertijd gezelligheid. Een gevoel dat moeilijk te beschrijven is, maar een gevoel dat ik nooit meer zal vergeten. En dan te bedenken dat ik dit alles deelde met Johnny en zijn team. Zij hebben mij een heel mooie week vol geweldige ervaringen gegeven die ik nooit meer zal vergeten en die ik de rest van mijn leven zal koesteren.

Ondanks dat ik Ibiza natuurlijk al best goed ken, wist Johnny mij nog steeds te verrassen met nieuwe plekjes en ervaringen. Zo vloog ik voor het eerst in een luchtballon over mijn geboorte eilandje! Ik voelde de wind door mijn haren en kon alles even laten gaan.

Het meest verdrietige en intense moment was het bezoek aan het huis waar ik geboren ben en de eerste 5 jaar van mijn leven opgroeide. Het huis dat sinds ons vertrek naar Nederland niet meer is bewoond. Het was een soort 'spookhuis' waar ik overvallen werd door emotionele herinneringen van verdriet en geluk.

Het zwemmen met paarden maakte enorme indruk op me. Het gaf me zo'n fijn gevoel alsof ik helemaal een met de natuur was. Mijn paard was zo lief en het voelde zo rustig en fijn. Dat gevoel hoop ik ooit weer te mogen beleven.

Ja, en dan het ‘surfen’ op de quads. Ik vind het leuk om soms gek te doen en ik hou ook van snelheid. Dus die combinatie samen vond ik helemaal te gek! Samen met Johnny crosten we door een ruig stukje natuur. Even nergens aan denken gewoon en lekker vol adrenaline en plezier. Heerlijk!

Naast het feit dat ik een onvergetelijke week heb gehad, heb ik er een goede vriend bij en dat is me heel veel waard. Johnny je bent een lieverd! Dankjewel. En een grote knuffel en kus aan je geweldige team!!

Liefs,
Yolanthe