Ik ben geen held als het om vakantie vieren met anderen gaat. Je moet altijd op elkaar wachten, met skiën heeft iedereen een andere route en het ergste: als op het laatst wordt besloten in een restaurant de rekening te 'splitten'. En dan gaat iedereen opnoemen wat ‘ie heeft gegeten en vooral hoeveel er is gedronken door de persoon. Dus toen mij voor de derde keer werd gevraagd een antwoord te geven op 'Waar is de Mol?' dacht ik: 'Oh liever een blindedarmontsteking dan op reis met onbekenden!'

Maar na drie keer kwam ik er niet meer onderuit en dacht ik eerst: 'We gaan de Marokkanen opjagen in Marrakech. Nee, we gaan naar China. Nee, toch niet: gewoon op zoek naar roggen in Egypte. Waarom niet een paar dagen te gek uit je dak in Schiedam?' Uiteindelijk werd het Polen, waar mijn vader woont in een soort van Euro Disney-kasteel. Geen toeters en bellen, maar Poolse worst, Hollandse soep en een aftrap in Berlijn.

Met Johnny op stap betekent dat er altijd wel wat gebeurt, behalve als hij een sigaretje opsteekt en dat gebeurt ook heel vaak. Hij stelt je op je gemak, heeft een goede kijk op je zaak en is zo enthousiast als een zeug die fokt op de muziek van Jan Smit.

Ik had geen zin in bungeejumpen, omgekeerd in een grot hangen, op paarden rijden of in grote vagina’s van Poolse hoeren wroeten. Dit alles gebeurde ook niet. Een Jezusbeeld van 52 meter was de grootste uitdaging, maar zelfs die hoefde ik niet te beklimmen.

Mijn vader en Johnny klikten meteen. Zoals ik gelijk klikte met het team om Johnny heen. Het was een soort van onthaasten. Er werden ook in de avond, als de camera’s niet draaiden, goede gesprekken gevoerd en er was vooral een relaxte sfeer. Er waren ook niet zoveel lekkere Poolse wijven in de buurt!

Of ik gehuild heb? Nee, maar mijn gastheer wel toen ik hem een klein liedje voorlas en dat maakt het ook zo bijzonder. Hij is net zo als zijn gasten: kwetsbaar, ontwapenend en ook net zo te verrassen als zijn reisgenoten.

En alles werd betaald door anderen, dus nooit aan tafel: 'Ik? Niet meer dan 1 wijntje!'

Bedankt!

Paul de Leeuw