Mijn zwakte is, dat ik me altijd laat inpakken door dominante en innemende dames van productiemaatschappijen. Doordat ik met een natte vinger te lijmen ben, stink ik er steeds weer in. Of ik wilde meewerken aan het programma Waar is De Mol? Maanden van te voren zeg je zoiets toe en als het dan zover is, heb je eigenlijk geen tijd en helemaal geen zin in zo’n circus. Het plan was om mijn vriend, de Americana-zanger Jimmy LaFave in Austin, Texas, te bezoeken. En vervolgens de boeiendste muziekstad van Amerika te analyseren. Ik verdien weliswaar al ruim veertig jaar de kost in het voetbal, maar dat is mijn vak. Blues en Americana zijn mijn passie. Johnny de Mol was de presentator en interviewer. Nou heb ik goede ervaringen met zijn vader, met wie ik regelmatig in programma’s zit, maar junior kende ik slechts oppervlakkig. Hij had ooit bij ons aan tafel gezeten in Voetbal International op RTL7, maar ik kende vooral zijn reputatie als rokkenjager. Daarom nam ik me voor me niet gek te laten maken door een dwingende juffrouw en de baldadige zoon van Willeke Alberti en televisietycoon John de Mol. Toen ik vijftig werd, nam ik me heilig voor om me niet meer te laten leven.
Daar is niets van terechtgekomen. De eerste morgen zat ik ’s morgens om half acht al voor het eerst van mijn leven op een heus paard in het centrum van Fort Worth. Even later toerde ik in een klassieke limousine door Dallas, bezocht ik een drive-in bioscoop onder de rook van Waco en speelde ik een potje American football met de presentator in de indrukwekkende Cotton Bowl. Het werd een heerlijke week. Geen vakantie, want het team werkte ongelooflijk hard. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat werd er gedraaid en gereisd. En ik kreeg een zwak voor de ontwapenende Johnny de Mol. Hij is vermakelijk gek, heeft humor, zelfspot en is nog steeds een kwajongen. Maar dezelfde losbol is tevens een serieuze programmamaker, die precies weet wat hij wil, als het nodig is de baas speelt, beslissingen neemt en zijn hele team inspireert. Ruim veertig jaar nadat ik in militaire dienst verplicht moest kamperen, kreeg hij me zo gek om in Cherokee, het land van de rednecks, een tent op te zetten in de middle of nowhere. Soms werd het me te gek. Ik weigerde om in een luchtballon over Austin te vliegen. Als ik op een stoel sta, heb ik al hoogtevrees. Zijn geniale idee, om bij de dorpskapper van Cherokee binnen te stappen met mijn Sjors en Sjimmie coupe en naar buiten te komen als Wilfred Genee heb ik ook afgewezen, maar dat begrijpt iedereen wel. Wie wil er nou uitzien als Wilfred Pedant?
Het bezoek aan Jimmy LaFave was een feest. We zijn in de Cedar Creek Studio geweest, waar mijn helden opnemen. We hebben de muziektempels The Continental Club, Antone’s, Saxon Pub en Gruene Hall bezocht. We hebben koffie gedronken in mijn stamkroeg The Hideout en ik zag Malford Milligan weer eens optreden. En het ergste is nog, dat die onvermijdelijke juffrouw en Johnny de Mol me dingen lieten doen die ik absoluut niet van plan was. Mijn vrouw begrijpt er nog steeds niets van. Ik heb niet de indruk, dat ze gedurende de afgelopen dertien jaar ooit een optreden van mij op televisie heeft bekeken. Toen ze me zappend een keer tegenkwam kreeg ik ’s avonds de volle laag. Ze vond me plat, ordinair en over de top. Maar ze kijkt nu al uit naar de eerste aflevering van Waar is De Mol?
Ik moet toegeven dat het een feest was. Sindsdien heb ik een zwak en veel respect voor Johnny de Mol junior en ik ben dolblij, dat ik tot op heden de enige gast in zijn programma ben, waar hij geen verkering mee kreeg.
Johan Derksen.
